ارتدونسی بریس ها و سایر ابزارها

ارتدونسی :  بریس ها و سایر ابزارها

 

ارتودنسی چیست؟

ارتودنسی یک حوزه تخصصی دندانپزشکی است که ناهنجاری های دندانها و صورت را تشخیص داده و از آنها پیشگیری و آنها را درمان میکند. درمان میتواند یک بایت بد یا غیرعادی که مال‌اکلوژن نیز نامیده میشود را اصلاح کند.

مراقبت های ارتودنسی شامل استفاده از ابزار است و دو نوع ابزار اصلی وجود دارد. بریسها به دندانها وصل میشوند. ابزار قابل جداشدن توسط بیمار قرار گذاشته و برداشته میشوند. این وسایل را میتوان برای موارد زیر مورد استفاده قرار داد:

  • صاف کردن دندان ها
  • اصلاح یک بایت غیرعادی
  • بستن شکاف های بد منظر
  • ردیف کردن دندان ها و لب ها

آنها همچنین به عمل هایی در سایر حوزه های دندانپزشکی نیز کمک می کنند که دندانپزشکی زیبایی و ایمپلنت نمونه‌هایی از آنها هستند.

در کودکان، درمان ارتودنسی می تواند رشد درست فک و جوانه زدن دندان های دائمی را هدایت کند.

 

ناهنجاری های بایت (bite)

دندان های انسانهای بسیاری به روشهای مختلفی دارای ناهنجاری است. برای مثال، دندانها ممکن است مقداری فشرده شده باشند یا به طور غیر یکنواختی دارای فاصله باشند. برخی اوقات، مشکل اصلی با یک بایت "بد"، ظاهر آن است. در موارد دیگر، میتواند باعث ایجاد مشکلاتی در جویدن یا سخن گفتن شود. 

ممکن است یک گاز بد را به ارث برده باشید، اما تمامی مشکلات گاز گرفتن، ژنتیکی نیستند. سایر دلایل از این قبیلند:

  • تروما – هنگامی که دندانها می شکنند یا از جا در می آیند و سپس در جای خود قرار داده میشوند، ممکن است با استخوان اطراف آنها ترکیب شوند که عدم تحرک مفصل (آنکیلوز) یا ترکیب غیرطبیعی ریشه با دندان نامیده میشود. اگر این اتفاق در یک کودک در حال رشد رخ بدهد، دندانها قادر نخواهند بود به طور مناسبی در فک ردیف شوند و درننتیجه یک بایت غیرعادی به وجود خواهد آمد.
  • مکیدن طولانی مدت انگشت شست یا پستانک – این عادات می توانند به مشکلات بایت منجر شوند. برای مثال، ممکن است باعث شوند دندانهای بالایی شما جلوتر از دندانهای پایینی شما قرار بگیرند. یک عادت بیرون راندن زبان (tongue thrusting) هنگام بلعیدن نیز میتواند باعث ایجاد چنین مشکلی شود.
  • از دست دادن زود هنگام دندان های شیری – اگر یک دندان شیری خیلی زود از دست برود، دندانهای دائمی راهنمای خود را از دست میدهند و به نحوی نادرست درمی‌آیند. در برخی موارد، دندانهای دائمی ممکن است فشرده شوند یا تنها بخشی از آنها دربیایند. برخی اوقات دندانهای چسبیده به دندان شیری از دست رفته میتواند به سوی فضای خالی دندان از دست رفته حرکت کنند یا کج شوند. این کار از در آمدن دندانهای دائمی جلوگیری میکند.

 

چرا به مراقبت های ارتودنسی نیاز داریم؟

جستجوی مراقبت های ارتودنسی یک تصمیم شخصی است. بسیاری از مردم با دندانهای فشرده، overbites، یا سایر مشکلات بایت کنار می‌آیند و به دنبال درمان نیستند. با اینحال،  بسیاری نیز با دندانهای ردیف و جذاب احساس راحتی و اعتمادبنفس بیشتری میکنند. مراقبتهای ارتودنسی میتوانند به بهبود ظاهر و اعتمادبنفس افراد کمک کنند. همچنین کمک میکنند که راحتتر بتوانید غذا را بجوید یا واضحتر سخن بگویید.

مراقبت های ارتودنسی فقط ماهیت زیبایی ندارد و می تواند به سلامت دراز مدت دندانها کمک کند. دندانهای صاف و مرتب را به آسانی میتوان مسواک زد یا نخ دندان کشید. همچنین میتواند به کاهش خطر پوسیدگی دندان و نیز پیشگیری از ژنژیویت کمک کند که یک التهاب است که به لثه‌ها آسیب میرساند. ژنژیویت میتواند به عفونت منجر شود که زمانی رخ میدهد که خوشه باکتری اطراف محیط دندانها با لثه‌ها برخورد میکند. ژنژیویت درمان نشده میتواند به پریودنتیت منجر شود. این نوع بیماری لثه میتواند استخوان اطراف دندانها را نابود ساخته و به از دست دادن دندان منجر شود.

افراد دچار بایت های بد ممکن است در جویدن دچار مشکل باشند. برخی افراد با مشکلات حاد بایت حتی ممکن است در تغذیه مناسب خود نیز دچار مشکل شوند. این مشکل به ویژه زمانی رخ میدهد که فک به خوبی ردیف نشده باشد. برطرف ساختن مشکلات بایت میتواند جویدن و غذاخوردن را آسانتر سازد.

هنگامی که دندان های جلویی بالا و پایین به درستی هم تراز نباشند، افراد ممکن است در سخن گفتن دچار مشکل شوند. این مشکلات را میتوان با درمان ارتودنسی و اغلب همراه با گفتار درمانی برطرف ساخت.

نهایتا، درمان ارتودنسی می تواند به پیشگیری از سایش زودرس دندانهای اولیه کمک کند. همانطور که گاز میگیرید، دندانهایتان در برابر نیروی بسیار زیادی مقاومت میکنند. اگر دندانهای جلویی‎تان به خوبی ردیف نشده باشند، باعث ساییده شدن دندانهای عقبی‌تان میگردد.

چه کسانی از درمان ارتودنسی سود می برند؟

انجمن ارتودنتیست های آمریکا توصیه می کند که کودکان دیرتر از 7 سالگی غربالگری ارتودنسی نداشته باشد. تا آن موقع، تعداد مناسبی دندانهای دائمی بیرون آمده و میتوان مشکلات را شناسایی کرد. از دندانپزشک کودکتان بخواهید که در این مورد شما را راهنمایی کند.

لازم نیست تا درآمدن تمامی دندان های دائمی در دهان صبر کنید. شروع زود هنگام درمان ارتودنسی در زندگی میتواند مزایای زیادی داشته باشد. برای مثال، هنگامی که کودکان هنوز در حال رشد هستند، میتوان برای عریض کردن کام از ابزارهای گسترش استفاده کرد. این ابزارها با فراهم ساختن فضای بیشتر به صاف و مرتب درآمدن دندانها کمک میکنند. همچنین به اصلاح روش برخورد دندانهای بالا و پایین کمک میکنند. این درمان باید در سالهای اولیه انجام شود تا نتایج بهتری داشته باشد.

بسیاری از افراد در طول سالهای کودکی و نوجوانی متحمل درمان های ارتودنسی میشوند. در این زمان، اکثر دندانهای دائمی درآمده و درمان کاربرد بهتری خواهد داشت. حدود 3 میلیون نوجوان در آمریکا و کانادا بریس استفاده میکنند. میلیونها نفر از این درمان سود خواهند برد.

اکنون بزرگسالان بسیاری نیز به درمان ارتودنسی می پردازند. با اینحال، درمان بزرگسالان دشوارتر است و به بیش از یک متخصص دندانپزشکی برای رفع یک مشکل نیاز دارد. برای مثال، بیماران بزرگسال بیشتر در معرض مشکلات لثه قرار دارند و باید قبل از آغاز درمان ارتودنسی این مشکلات را برطرف سازند. برخی اوقات آنها مشکلات هم ترازی فک نیز دارند که باید از طریق جراحی اصلاح شوند. یکی از بزرگترین محدودیتها در درمان بزرگسالان این است که بزرگسالان دیگر درحال رشد نیستند.

انواع بایت های بد

یک بایت نامناسب، ظاهر خوبی ندارد. به همین دلیل است که افراد به دنبال یک درمان ارتودنسی هستند. علاوه بر این، یک بایت نامناسب باعث دشواری در جویدن میشود. در افراد با دندانهای فشرده، میتواند به ایجاد حفره‌های بیشتر یا بیماریهای لثه منجر شود. درمان یک بایت نامناسب میتواند بهداشت کلی دهان و دندان شما را بهبود بخشیده و بایت شما را به حالت موازنه دربیاورد.

بایت های نامناسب به گروه های مختلفی تقسیم می شوند و مشکلات رایج بایتها از این قبیلند:

  • کراس بایت – در اینجا، دندانهای بالایی به طور چشمگیری در داخل یا خارج از دندانهای پایینی قرار میگیرند. یک کراس بایت اغلب میتواند گاز گرفتن یا جویدن را دشوار سازد و همچنین میتواند باعث تغییر فک به یک سمت شود.
  • فشرده شدن – دندان های دائمی ممکن است فضای کافی برای حرکت در جای مناسب خود نداشته باشند:

-          اگر فضای کافی برای دندان ها وجود نداشته باشد،

-          اگر دندان ها در مقایسه با اندازه قوس دندانی بزرگتر باشند،

-          اگر فک باریکتر از حد کافی باشد.

  • دیپ اوور بایت (Deep overbite ) – زمانی رخ می دهد که دندانهای جلویی بالا (incisors) روی دندانهای پایینی بیافتند. در برخی موارد، لبه های بایتینگ دندانهای بالا، بافت لثه‌ای جلوی پایین را لمس میکنند و دندانهای جلویی پایین ممکن است به سقف دهان گاز بزند.
  • Underbite  - یک کراس بایت دندانهای جلویی معمولا به یک underbite تبدیل میشود، اگر  دندانهای پایینی جلوتر از دندانهای بالایی قرار بگیرند. این میتواند نشانه ای بر این مبنا باشد که فک در جای درست خود قرار ندارد. برخی اوقات به جراحی نیاز است.
  • اپن بایت (Open bite ) – اگر دندانهای جلویی بالا و پایینی شما هنگام گازگرفتن با همدیگر برخورد نداشته باشند، این اپن بایت نامیده میشود. اپن بایت میتواند گاز زدن غذا با دندانهای جلویی را دشوار سازد و همچنین میتواند روی سخن گفتن تاثیر بگذارد. از آنجا که دندانهای جلویی نیروی برابری در هنگام گاز زدن اعمال نمیکنند، بنابراین دندانهای عقبی ممکن است فشار بیش از حدی را متحمل شوند که کار جویدن را دشوارتر میسازد و میتواند به سایش زودرس دندانهای عقبی منجر شود.
  • مشکلات فاصله – برخی افراد دارای دندانهای از دست رفته یا دندان های کوچک غیر معمولی در یک فک با اندازه طبیعی هستند که میتواند به ایجاد فواصل بسیار زیاد بین دندانها منجر شود. افرادی که یک یا چند دندان را از دست داده‌اند ممکن است فاصله‌های غیریکنواختی داشته باشند، زیرا دندانهای مجاور ممکن است به سوی فضای اشغال نشده کج شوند. میتوان برای تغییر موقعیت این دندانها از بریس استفاده کرد تا بتوان جای دندان یا دندانهای از دست رفته را پر کرد.

 

درمان : بریس ها و نگهدارنده ها

هر شخصی دارای یک بایت نسبتا متفاوت است، بنابراین روشهای درمان نیز فرق میکند. استفاده از بریسها رایجترین روش است. آنها با اعمال مقادیر دقیق فشار سبک در طول یک زمان طولانی  به حرکت آرام دندانها کمک میکنند.

اکثر درمان های ارتودنسی در دو مرحله رخ می دهند:

  • مرحله فعال – بریس ها یا سایر ابزار برای حرکت دادن دندانها به سوی ردیف مناسب و اصلاح بایت استفاده میشوند.
  • مرحله نگهداری – برای نگه داشتن دندانها در موقعیت جدید خود برای مدتی طولانی از نگهدارنده یا ریتینر استفاده میشود.

علاوه بر بریس ها، برخی اوقات ارتودنتیست ها از دستگاههای خاصی (به نام دستگاههای فانکشنال)  برای جهت دهی رشد فک در کودکان استفاده میکنند. این دستگاهها به ندرت در بزرگسالان به کار گرفته میشوند. زیرا پس از تکمیل رشد دیگر تاثیری ندارند.

گذاشتن بریس ها

شما می توانید بریس های (براکت) ساخته شده از فلز، سرامیک یا پلاستیک را انتخاب کنید. با اینحال، درمان ارتودنسی اغلب با استفاده از براکتهای فولاد ضدزنگ انجام میشود.

براکت های سرامیک یا پلاستیک اغلب به دلایل ظاهری انتخاب میشوند. اما براکتهای پلاستیکی ممکن است در پایان درمان لکه‌دار یا بدرنگ شوند. باندهای ساخته شده از پلاستیک یا سرامیک نیز در میان سیم و براکتها دچار سایش میشوند که میتواند زمان درمان را افزایش دهد.  ارتودنتیست درباره گزینه‌های موجود با شما سخن خواهد گفت.

هزینه ی بریسها بسته به وخامت مشکل و محل زندگی تان متغیر است. برخی طرح های بیمه، بخشی از هزینه را پوشش میدهند و سایر بیمه‌ها هیچ بخشی از آن را پوشش نمیدهند.

بریس ها با اعمال فشار مداوم برای حرکت دادن دندانها در یک جهت خاص کار میکنند. بریس‌ها معمولا حدود یک تا سه سال باید استفاده شوند که به وخامت مشکل شما بستگی دارد. همانطور که درمان به پیش می‌رود، جای دندانها عوض میشود. ارتودنتیست در صورت لزوم بریسها را تنظیم خواهد کرد.

چند دهه قبل، بریس ها از باندهای ضخیم استیل تشکیل شده بودند که در اطراف کل دندانها می‌پیچیدند. امروزه، عوامل باندینگ قدرتمندتری وجود دارد. میتوان از بریس‌های کوچکتری استفاده کرد و باندهای ارتودنسی به ندرت روی دندانهای جلویی استفاده میشوند.

هنگام گذاشتن بریس ها، ارتودنتیست براکتهای کوچکی را به دندانهای شما با مواد چسبنده مخصوص دندان وصل خواهد کرد. سپس سیمهایی به نام آرچ وایر را در میان براکتها قرار خواهد داد. آرچ وایرها معمولا از انواع گوناگونی از آلیاژهای فلزی ساخته میشوند و  به عنوان شیارهایی برای ایجاد "مسیر حرکت" عمل میکند که دندانها را در جهت صحیحشان هدایت میکند.

سیم های ساخته شده از مواد شفاف یا همرنگ دندان، نسبت به سیم های فولاد ضدزنگ کمتر قابل رویت هستند. بااینحال، بسیار گران بوده و ممکن است کاربرد خوبی نداشته باشند. باندهای الاستیک کوچک به نام  لیگاچرها نیز میتوانند برای چسباندن آرچ وایرها به براکتها مورد استفاده قرار بگیرند.

انتظار می رود در چند روز نخست پس از قرار دادن بریس ها مقداری احساس ناراحتی وجود داشته باشد. دندانهای شما ممکن است دردناک باشند. سیمها، براکتها و باندها ممکن است باعث سوزش زبان، گونه یا لبهایتان شوند. دکترتان یک موم ملایم ویژه برای پوشاندن مناطق تیز در روی بریس‌هایی تجویز خواهد کرد که احتمالا باعث تحریک و سوزش شما خواهند شد. اکثر ناراحتی‌ها پس از یک یا دو هفته برطرف خواهند شد. همچنین ممکن است هنگام تغییر یا تنظیم سیمها احساس ناراحتی کنید. مصرف ایبوپروفن (موترین، ادویل) یا سایر مسکن‌های خارج از نسخه میتواند به تسکین درد کمک کند.

قرار دادن یک نگهدارنده

هدف یک ریتینر یا نگهدارنده، حفظ موقعیت دندانها پس از تکمیل درمان و برداشتن بریس هاست. پس از اینکه بایت شما اصلاح شد، استخوان و لثه‌ها نیاز به زمان بیشتری برای تثبیت در اطراف دندانهایتان خواهند داشت.

مدت زمان پیشنهادی برای استفاده از یک نگهدارنده متغیر است. اکثر کودکان و نوجوانان تا اوایل بیست سالگی یا تا زمان در آمدن یا کشیدن دندانهای عقلشان از نگهدارنده استفاده میکنند. شما باید توصیه‌های ارتودنتیست را به دقت دنبال کنید زیرا بهترین روش درمان را وی تشخیص میدهد.

خطرات و محدودیت های درمان ارتودنسی

خطرات محدودی برای درمان ارتودنسی وجود دارد. در برخی موارد نادر، بیماران خاصی ممکن است واکنشهای آلرژیکی به فلز یا لاتکس نشان بدهند. افراد با بیماری پریودتال (لثه) بیشتر در معرض خطر بروز مشکلاتی در طول درمان ارتودنسی قرار دارند. زیرا احتمال درهم شکستن لثه‌ها و استخوانهای پشتیبان آنها بیشتر است که میتواند به شل شدن و از دست رفتن احتمالی دندان منجر شود. تا زمانی که تمامی علائم بیماری لثه درمان و برطرف نشده باشند، درمان ارتودنسی آغاز نخواهد شد.

همچنین این امکان وجود دارد که تحلیل ریشه ( کوتاه شدن ریشه ها) در طول درمان ارتودنسی رخ بدهد. معمولا این اتفاق بسیار جزئی بوده و چشمگیر نیست. بااینحال در موارد بسیار کمی میتواند بسیار حاد باشد و زندگی دندان یا دندانهای تحت تاثیر را به خطر بیاندازد.

ارتودنتیست درباره خطرات درمان خاص شما با شما صحبت خواهد کرد.

انتخاب های شما می تواند روی نتایج درمان ارتودنسی تاثیر بگذارد. به ویژه بزرگسالان ممکن است در درمان ارتودنسی به متخصصان متعددی نیاز داشته باشند. ممکن است علاوه بر بریس‌ها، به ایمپلنت، درمان بیماری پریودنتال یا حتی جراحی اصلاح فک نیز نیاز داشته باشند.

بسیاری اوقات، نتایج محدود هستند زیرا شما یک درمان کامل نمی خواهید. با اینحال، ممکن است شرایط شما هر چند به حالت ایده آل نرسد، اما از قبل بهتر و باعث رضایت شما شود. گزینه‌های درمان و نتایج مورد انتظار به افراد بستگی دارد. عدم دنبال کردن دستورات نیز میتواند احتمال رسیدن به نتیجه ایده‌آل را کاهش دهد. ارتودنتیست  قبل از آغاز درمان، گزینه‌های شما را به طور کامل همراه با خودتان بررسی خواهد کرد.

ارتودنسی زود هنگام به معنای درمان های کمتر در آینده است.

با نگاهی به سالنامه یا تصاویر مدلهای دهه های پنجاه و شصت، متوجه لبخندهای بسیاری با بریس‌های فلزی سنگین خواهید شد. این ظاهر امروزه دیگر در مدارس راهنمایی رایج نیست. چرا تغییر کرده است؟ کودکان امروزه تمایل دارند که در سنین پایینتر بریس بگذارند. برخی بیماران با مشکلات خاص، درمان ارتودنسی را از سن 7 سالگی یا حتی کمتر آغاز میکنند.

توماس  کانجیولوسی دکتر علوم دندانپزشکی می گوید: "انجمن ارتودنتیست های آمریکا (AAO) توصیه میکند که تمامی کودکان تا سن 7 سالگی غربالگری ارتودنسی شوند. دندانهای دائمی معمولا در سنین 6 یا 7 سالگی در می‌آیند. در این زمان است که مشکلات ارتودنسی نیز ظاهر میشوند. از آنجا که استخوانها هنوز در حال رشد هستند، این یک زمان ایده آل برای ارزیابی یک کودک است. بنابراین میتوانیم تعیین کنیم که چه نوع درمان ارتودنسی برای او در حال یا آینده بهتر است".

دکتر کانجیولوسی، رئیس و استاد ارتودنسی در دانشگاه پزشکی و دندانپزشکی نیوجرسی است.

جذاب تر ساختن بریس ها

برای اینکه بریس ها راحت تر مورد قبول کودکان قرار بگیرند، تولید کنندگان الاستیکهایی با رنگهای روشن ساخته‌اند.  آنها باندهای لاستیکی کوچک و ظریفی هستند که سیمها را به بریسها متصل میکنند. کودکان میتوانند طبق رنگ یونیفرم مدرسه یا رنگهای مخصوص تعطیلات مانند رنگ نارنجی و سیاه برای هالووین الاستیکها را انتخاب کنند.

دکتر کانجیولوسی معتقد است : "انتخاب رنگ الاستیک باعث میشود بیماران حساس کنند که بیشتر در فرایند درمان مشارکت دارند".

 

عادت کردن به آن زمان می برد.

امروزه بریس ها کمتر ناراحت کننده هستند و مانند قبل در معرض دید زیادی قرار ندارند. اما هنوز هم عادت کردن به آنها زمان می‌برد. مواد غذایی ممکن است در اطراف براکت ها و داخل سیمها گیر کند و استفاده از نخ دندان و مسواک زمان بیشتری طول میکشد. پس از انجام تنظیمات ممکن است برخی اوقات دندانها کمی دردناک شوند. ناراحتی دندان را میتوان با مسکنهایی مانند ایبوپروفن (ادویل، تیلنول و غیره) یا در صورت لزوم آسپرین برطرف ساخت. استفاده از سیمهای سبکتر و انعطاف پذیرتر، میزان درد و نارضایتی در طول درمان را به طور چشمگیری کاهش داده است.

هرچقدر کودکان بیشتری روی دندانهای خود بریس بگذارند، القابی مانند "دهان فلزی" یا "دندان حلبی" کمتر شنیده خواهد شد. از آنجا که درمان بیشتر در اجتماع پذیرفته شده است، کودکان کمتر خجالت خواهند کشید.

فراتر از بریس ها

درمان ارتودنسی در کودکان به عنوان ارتودنسی جلوگیری کننده شناخته می شود. مداخله میتواند از سنین 6 یا 7 سالگی آغاز شود. در این سن، دندانها هنوز درحال رشد هستند. فک هنوز در حال رشد است و به این معناست که شرایط ویژه‌ای مانند فشرده‌سازی را بهتر میتوان درمان کرد.

قبل از در آمدن دندان های دائمی، می توان به دندانها کمک کرد تا در جای بهتری دربیایند. برای مثال ممکن است قوس دندانی آنقدر کوچک باشد که برای تمامی دندانها جا نداشته باشد. چند دهه قبل، راه حل فشرده شدن دندانها همیشه کشیدن برخی از دندانهای دائمی برای ایجاد فضا بود. سپس بریس‌های ثابت برای جهت دهی مناسب دندانها استفاده میشد.

مداخله زود هنگام این مزیت را دارد که فک کودک هنوز در حال رشد است. برای مثال، دستگاهی به نام وسیع کننده فک (palatal expander) را میتوان برای تعریض قوس دندانی بالای کودک مورد استفاده قرار داد. پس از اینکه قوس به اندازه مناسب رسید، امکان بهتری برای بیرون آمدن دندانهای دائمی در جایی بهتر وجود خواهد داشت. برخی اوقات ممکن است پس از در آمدن تمامی دندانها، هنوز فشرده باشند. در چنین مواردی، ممکن است مجبور شوند برخی دندانهای دائمی را بکشند تا فضای کافی برای مرتب شدن دندانها وجود داشته باشد.

درمان زود هنگام همچنین زمانی میتواند موثر باشد که قوس های دندانی و فک‌ها در جای درست خود قرار ندارند. دستگاههای فانکشنال میتواند این مشکلات را برطرف سازد. معمولا بعدا به درمانهای بیشتری نیز نیاز خواهد بود اما ممکن است مقدار آن کمتر باشد.

دکتر کانجیولوسی معتقد است: " باید توجه داشت که کودکانی که ارتودنسی جلوگیری کننده را دریافت میکنند معمولا پس از آن نیز هنوز به بریس‌ها یا سایر دستگاههای ارتودنسی نیاز خواهند داشت. با اینحال، این درمان اولیه میتواند درمانهای آتی را کوتاهتر و ساده‌تر کند".

همچنین باید توجه داشت که درمان زود هنگام برای تمامی مشکلات ارتودنسی به کار نمیرود. اما میتواند به موارد خاصی کمک کند.

 دو وضعیتی که به مداخله زود هنگام نیاز دارند عبارتند از کراس بایت و دندان های جلوی بیرون زده. یک کراس بایت میتواند باعث شود فکها به طور غیریکنواختی رشد کنند. دندانهای جلویی بیرون زده نیز ممکن است دچار شکستگی یا جراحت در یک سانحه مانند افتادن شوند.